Info Od 01.07.2008 należę do Akita Club e.V. - niemieckiego klubu Akit. Tutaj link do strony klubu.
W tej części znajdują się przydatne wiadomości o rasie. Jest tu zarówno historia jej powstania, jak i wiadomości o charakterze psa. W rozdziale standard opisane są cechy budowy ciała a także dotyczące temperamentu, zachowania i sposobu poruszania sie akity, do jakich według wzorca FCI należy dążyć. Znajomość tegoż wzorca jest szczególnie przydatna sędziom kynologicznym, aby prawidłowo potrafili ocenić określonego psa. Okazuje się jednak, że nie tylko sędzia powinien znać ten standard, ale także, a może nawet przede wszystkim hodowca, zajmujący się hodowlą tych psów. Zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że jednym z celów hodowli jest doskonalenie rasy. W rozdziale traktującym o charakterze znajdują się wiadomości, które na pewno przydadzą się zwłaszcza początkującym hodowcom i właścicielom, bowiem akita jest jedną z trudniejszych do wychowania ras.
| Średniowiecze | Współczesność | Hachiko | Legenda Rouken | Akity w Polsce |
| Charakter | Publikacje | Standard | ||
Psy były prawdopodobnie pierwszymi oswojonymi przez człowieka zwierzętami. Archeologiczne znaleziska sugerują bliskie relacje, jakie rozwijały się między człowiekiem i psem, trwają one po dziś dzień.
W czasach starożytnych psy były używane do polowania, jako psy-przewodnicy, ale również były źródłem żywności i futer. Nie wiadomo, kiedy Akity (pierwotnie uznawane jako regionalny typ psa) były udomowione. Znany, zachowany w dobrym stanie szkielet Kamikawa w Miyagi to szkielet psa o wysokości 59 cm. Wyroby garncarskie tego okresu przedstawiały psy z wyprostowanymi uszami i zawiniętym ogonem. Niektóre z tych psów są podobne do dzisiejszych japońskich psów. Ich wizerunki są też na płaskorzeźbach świątynnych dzwonów odlanych z brązu. Sceny polowania przedstawiane w tamtym okresie także uwidaczniają japońskie psy tamtej epoki z prostymi uszami i zakręconymi, a czasem także sierpowatymi ogonami.
Białe psy są wspominane w japońskiej literaturze m.in. w Kojiki (Kronika średniowiecznej Japonii z roku 712) oraz w Nihon Shoki (Kroniki Japonii). Pies nazywany Okinamaro jest wspominany w Makuranososhi (Esej Sei Shonagon) napisanym około 1016 roku. Opowiadanie o panu i jego lwim psie znajduje się w Taiheiki (Kronika średniowiecznej Japonii) napisanej w roku 1338 . Walczące psy Takatoki Hojo są wspomniane w Hojo Kudaiki (Historia Dziewięciu Pokoleń Hojo) z okresu Kamakura (1192-1332). Z kolei piąty shogun Tokugawa, Tsunayoshi, panujący podczas Okresu Edo (1615-1867), znany był jako Psi Shogun Tsunayoshi z powodu jego współczucia dla żywych stworzeń.
Rulony obrazkowe od późnego Okresu Heian (898-1185 ) do Okresu Kamakura (1192-1332) pokazują także psy o podanym wyżej wyglądzie. Jedne z nielicznych psów w tamtym okresie zostały namalowane w pełnych kolorach przez buddyjskiego mnicha, Sojo Toba (1053-1114), ze świątyni Osanji w czasie późnego Okresu Fujiwara (1086-1185). Tam znajdują się też ilustracje psów w świątyni Kukaiji oraz wizerunek buddyjskiego bóstwa Yada (opiekuna dzieci) pokazujący techniki polowania na dzika.
Dwa lub trzy obrazki namalowane przez Tsunenobu ze Szkoły Kano, podczas panowania Psiego Shoguna Tsunayoshi, także przedstawiają psy. Szczenięta na cedrowych drzwiach namalowane zostały przez Okyo Maruyama (1750-1795) i znajdują się obecnie w tokijskim Muzeum Ueno. Szczenięta pojawiły się także w serii ilustracji namalowanych przez Gyokusho Kawabata, nauczyciela Hyakusui. "Wizerunek Długonosych Globinów", napisana przez Kazana Watanabe też zawiera psy. Jednakowoż, nie można wnioskować z tych ilustracji, że byli to przodkowie Akit, w dosłownym tego słowa znaczeniu. Psy podobne do Akit są widoczne w pracach Shoju Kurata, studenta Hyakusui. I choć znaczenia pojawiają się w większości tych ilustracji, to nie wiadomo do dziś, czy był to powszechny widok w tamtych czasach, czy też może były one tak malowane dla wygody i zachowania pewnego schematu kolorystyki. Dopiero fotografie z początku XX wieku wyraźnie pokazują wiele znaczeń czarno-białych, czerwonych i pręgowanych.
 |
Jak poprzednio zostało ukazane, w przeszłości regionalny pies był używany do polowań na niedźwiedzie i japońskie antylopy w okolicach Kazuno. Psy te były używane w Yasato, dzielnicy Odate, jako wiejskie psy stróżujące i polujące (te drugie szczególnie w okolicach Ani). Władający od kilku już pokoleń zamkiem Odate , który poświęcił się walkom psów, używał ich jako psy walczące. Co za tym idzie, walki psów stawały się coraz bardziej popularne i zapotrzebowanie na te wielkie i silne psy wzrastało od roku 1890. Krzyżowanie Akit z Tosą przez niektórych hodowców wkrótce rozciągnęło się do obszarów Kazuno i Senboku. Shigeie Izumi, ówczesny burmistrz Odate, był przeciwny temu trendowi i rozpoczął ruch ochrony psa Akita. W roku 1900 dwa psy zostały pokazane cesarzowi Taisho, w czasie, gdy był on jeszcze następcą tronu. Dwa psy Akita były również pokazane na Wystawie Taisho w 1914 roku.
Około 1915 roku opinia publiczna szczególnie mocno domagała się ochrony rasy Akita i w 1919 roku, pod przewodnictwem Dr Shozaburo Watase, przegłosowano ustawę dla zachowania rasy. W 1920 r. dr Watase przybył do regionu Odate, aby dokonać przeglądu Akit. W związku z tym, że było tam tak wiele różnych typów Akit, nie był on w stanie desygnować jakiegokolwiek psa do miana pomnika natury. O jego spostrzeżeniach dyskutowano w gazecie "Pochodzenie japońskich psów" i zaprezentowane zostały podczas spotkania Towarzystwa Zoologicznego w 1922 roku. Około 1926 r., ten temat ponownie był dyskutowany w "Historia ochrony japońskich psów" przez Hiroshi (Hirokichi) Saito.
W 1927 roku został założony Akita Inu Hozonkai (Akiho). Z powodu rosnących obaw o los wszystkich japońskich psów, w czerwcu 1928 roku, w Tokio, założono także Nihonken Hozonkai (organizację dla psów Akita, Hokkaido, Shiba, Kai, Kishu i Shikoku). Na wiosnę 1931 roku, grupa prowadzona przez dr Tokio Kaburagi przybyła do Odate ponownie dokonać przeglądu. Po tym stało się dla dr Tokio oczywiste przekonanie o znaczeniu ochrony tych psów. Z tej okazji, w lipcu 1931 roku, nominowano te psy do miana pomnika natury - "Akita" - bo tak została po raz pierwszy oficjalnie nazwana ta rasa jako typowo japoński pies. Nazwę zmieniono wówczas z psa Odate na psa Akita. Mianowane psy to:
Akita uzyskał nagłą sławę 4-go października 1932 roku, kiedy to w Asahi Shinbun (Gazeta Asahi) ukazał się artykuł o Hachiko, zatytułowany "Wzruszająca historia starego psa". Ta historia wkrótce ściągnęła wielu sceptyków do miejsca urodzenia Hachiko, stwarzając wiele niedomówień co do prawdziwości tej historii. Przeprowadzono jednak odpowiednie ustalenia i odnaleziono potwierdzające i przekonywujące dowody. Jakkolwiek, wciąż nie brakuje kogoś, kto chciałby ciągle jeszcze ją zanegować.
W lipcu 1937 roku Amerykanka Helen Keller, znana z udzielania prywatnych lekcji i wykładów o języku dla głuchych i niewidomych poprosiła o psa Akita, gdy przybyła do miasta Akita. Dlatego też w sierpniu tego roku, p. Ichiro Ogasawara (który później został wiceprezesem Akiho) w imieniu miasta Akita wysłał pannie Keller psa Kamikaze Go (urodzonego w hodowli Juntaidoh p. Takichi Takahashi w Odate). Niestety, Kamikaze Go wkrótce padł na nosówkę, dlatego też w lipcu 1939 r. p. Ogasawara wysłał innego psa, Kenzan Go (starszego brata Kamikaze Go, z hodowli p. Eijiro Kanazawa z Odate ). Podczas kolejnej wizyty w Japonii w 1947 r., panna Keller ponownie odwiedziła miasto Akita, aby wyrazić swe uznanie za wkład dla pokoju.
Zarówno tzw. Epizod Mandżurski, jak i II Wojna Światowa (z powodu braku żywności) były trudnym okresem w hodowli wielkich psów, takich jak Akita. Wynikiem tego hodowla psów poczytywana była niemal jak zdrada. Dlatego też wiele Akit w tym czasie uległo zagładzie. W związku z tym zaledwie około tuzina Akit przeżyło wojnę, przede wszystkim dzięki wielkiemu poświęceniu i usilnym staraniom niektórych ludzi, których wysiłki w hodowli są uznane do dzisiaj. Do najbardziej znanych psów, które przeżyły wojnę, należą:
W bezpośrednim okresie powojennym panował głód i brak odzieży, stąd też wiele psów stawało się źródłem ciepłych okryć oraz mięsa. Jakkolwiek, wiadomości panny Helen Keller i innych Amerykanów zainteresowanych Akitami doprowadziły do tak wielkiej popularności rasy, że nawet mieszańce, z grubsza jedynie przypominające te psy, były sprzedawane po wysokich cenach. Było to swoiste "pięć minut" także dla Kongo Go, który wygrał BIS na wystawie zorganizowanej przez JKC. Ponadto pies w tym samym typie, Kincho Go, wygrał Nagrodę Meiyosho na wystawie zorganizowanej przez Akiho, co w rezultacie dało bardzo szybki przyrost ilości Akit w tym typie od późnych lat 40' do lat 50'. Jednakże wielu miłośników zaniepokoiło się tym trendem i rozpoczęło ruch udoskonalenia rasy. Ten ruch zaowocował już w dzisiejszych czasach.
Wiele psów tamtego okresu było w typie "powojennego Kongo". Wielkie, mocne i majestatyczne - zgodnie ze standardem. Jednak pysk, kolor szaty i cała sylwetka przeważnie były w typie owczarka niemieckiego.
Akity uległy przez ten czas przeobrażeniom, aby dziś w pełni swojej wspaniałości cieszyć się uznaniem jako pomnik natury. Nie znaczy to jednak, że przemiana ta jest już całkowita. W czasach dzisiejszych Akity rzadko są używane jako psy do polowania, a za to przeważnie jako psy stróżujące lub pracujące. Proces zmian nie kończy się i jeśli hodowca stawia sobie za cel rozwijanie rasy zgodnie ze standardem, na pewno zważał będzie przy tym na odpowiedni dobór genów. I proces ten powinien trwać ciągle.
|
Dla Japończyka najbardziej znany Akita to Chuken Hachiko , co znaczy "lojalne Hachiko", ale zwykle mówi się Hachiko.
Hachiko, biały pies Akita, urodził się w Odate, w Prefekturze Akita w listopadzie 1923. Gdy miał dwa miesiące, znalazł się w domu profesora Eizaburo Ueno w Tokio. Profesor nazwał szczenię Hachi, zdrobniale Hachiko. W tym czasie profesor Ueno mieszkał na przedmieściach Tokio w pobliżu Stacji Shibuya i dojeżdżał pociągiem z rolniczej stacji doświadczalnej w Nishihara, gdzie pracował.
21 Maja 1925 r. Hachiko jak zwykle był przy stacji Shibuya, oczekując swego pana, przybywającego pociągiem o czwartej. Jednak Dr Ueno nie powrócił tym razem, ponieważ zginął tragicznie w wyniku wypadku na uniwersytecie. Hachiko miał wtedy osiemnaście miesięcy. Dnia następnego i przez kolejne dziewięć lat Hachiko wracał na stację i oczekiwał na swego kochanego pana, potem zaś wracał samotnie do domu. Hachiko przebywał w domach krewnych lub przyjaciół, ale ciągle wracał do pociągu na stacji Shibuya, aby oczekiwać na swego pana, który już nigdy nie miał powrócić.
Nic i nikt nie mógł zniechęcić Hachiko do tego nocnego czuwania. Tak było aż do jego śmierci, w marcu 1934 r., w wieku 11 lat i 4 miesięcy , kiedy to Hachiko zabrakło na swoim miejscu przy pociągu.
Wierność Hachiko stała się znana na całą Japonię, kiedy 4 października 1933 r. w Asahi Shinbun (Wiadomości Asahi) ukazał się artykuł "Wierny stary pies oczekuje na zmarłego pana przez siedem lat". Po śmierci Hachiko gazeta sugerowała, aby przy stacji wznieść pomnik na jego cześć. Wpłynęły składki z USA i innych krajów. Dziś posąg Hachiko składa cichy hołd dla wierności i lojalności rasy. Brązowy posąg Hachiko był wzniesiony w 1934 r., przy jego miejscu oczekiwania przy stacji Shibuya, które to miejsce obecnie jest najpopularniejszym miejscem spotkań w Tokio. Sam Hachiko zaś został wypchany i znajduje się na stałej ekspozycji w Tokijskim Muzeum Sztuki.
Podczas II wojny światowej posąg został przetopiony, by wspomóc japońskie wojsko. Nowy posąg powrócił do stacji Shibuya w 1947r. Inny posąg Hachiko, choć już nie tak znany, wzniesiony jest naprzeciwko stacji Odate w 1935r. I on również został przetopiony podczas wojny, a powrócił na miejsce dopiero w 1987 roku.
|
Istnieje legenda o psie z Odate - "Shiro", który w XVIII wieku próbował ratować swego pana od kary śmierci. Jego pan, Satoroku, polował z Shiro, lecz w domu zostawił swoje zezwolenie na polowanie. Podczas tego polowania został schwytany i zamknięty do więzienia. Shiro piszczał do niego za każdym razem, kiedy strażnik odchodził. W końcu zrozumiał, że jego pan jest w kłopocie i popędził do domu, przez lasy i góry. Żona Sarotuko znalazła w domu zezwolenie na polowanie i gdy tylko nakarmiła psa, wysłała Shiro z powrotem z tym dokumentem. Mimo wysiłków, Shiro nie mógł uratować swego pana, ponieważ został on stracony tuż przed przybyciem psa. Świątynia Rouken ku czci duszy Shiro została zbudowana w odległym Odate po jego śmierci.
|
|
Akita nie szczeka, jeżeli nie ma ku temu wystarczającego powodu. A jeśli już szczeka, to zwróć uwagę, co jest tego przyczyną. To cichy myśliwy, który poluje bez warczenia i zbędnego hałasu, podobnie jak koty. Może uważać małe zwierzęta za zdobycz i poluje na nie. Do zwierząt tych należą koty, gryzonie, ptaki i małe psy.
Może być wychowany w akceptacji do innych zwierząt w swoim miejscu zamieszkania. Niektóre, nawet dorosłe, mogą być nauczone przystosować się do domu, w którym przebywają już inne zwierzęta. Jakkolwiek czasami jest konieczna dokładna obserwacja do momentu, aż ustalone już zostanie ich wzajemne pokojowe nastawienie. Kurczęta, kaczki i inne ptactwo są naturalnym posiłkiem dla Akity, stąd też nie oczekuj od psa, aby nagle miał stać się przyjacielem drobiu.
W genach mają ochronę domu i nie wymagają jakiegokolwiek dodatkowego treningu, aby np. układać je jako pies stróżujący. Kiedy zaistnieje sytuacja, aby ochronić rodzinę i dom, twój Akita zachowa się tak, że spełni swoją rolę. Goście zostaną powitani tylko wtedy, gdy jesteś obecny w domu. Twoje bramy powinny być zamykane, aby ochronić tego, kto (jak np. dzieci sąsiada) choćby przypadkiem chciałby wtargnąć na twoją posesję.
Akity z natury są agresywne w stosunku do innych zwierząt i dlatego nie powinny być prowadzone bez smyczy lub biegać luźno, chyba że jesteście w terenie, w którym kontakt z innymi zwierzętami lub ludźmi jest mało prawdopodobny.
Męskie osobniki wykazują agresję w stosunku do innych psów tej samej płci, natomiast suki zwykle również nie będą tolerować innej suki. Akita może żyć spokojnie z psem płci przeciwnej, chociaż niektóre preferują samotność
Akity są bardzo łakome, a ponadto wyjątkowo traktują własną porcję jedzenia. Jeśli masz innego psa w domu, to możesz być prawie pewien, że Akita powinien dostać własną miskę z dala od jakichkolwiek innych zwierząt i żadne nie może podejść blisko, dopóki jedzenie się nie skończy. Dobrym pomysłem jest też nie pozwolić dzieciom zbliżać się do psa podczas jego posiłku.
Nie wychowywane z dziećmi nie zawsze są tolerancyjne wobec małych dzieci i nigdy nie powinny być pozostawiane sam na sam z dzieckiem, dopóki nie masz pewności, że masz psa, który poważa wszystkie dzieci. Często zdarza się, że wychowywany z dziećmi będzie tolerować dzieci-domowników, ale może nie akceptować dzieci z sąsiedztwa. Ogólnie przyjętą jest reguła, że nie powinno się zostawiać zarówno Akity, jak i jakiegokolwiek innego dużego psa samego z dziećmi poniżej 12 lat.
Nie lubi być drażniony i w odpowiedzi może ugryźć. Niektórym dzieciom pozwala się traktować zwierzęta bezceremonialnie, co często prowadzi u nich do przejawów okrucieństwa wobec zwierząt. Takie dzieci powinny być trzymane z dala od Akity, którego wielkość i instynkty myśliwskie może narazić na niebezpieczeństwo zdrowie lub nawet życie dziecka.
Może potraktować natarczywy kontakt wzrokowy jako wyzwanie i może zareagować agresywnie. Odradza się obniżać postawę do poziomu psa i zgliżać się zbytnio z twarzą, jeżeli nie znasz dobrze tego psa. Takie postawy mogą i często wywołują agresywną odpowiedź. Pochodzenie od wilka, jak u wszystkich zresztą psów, jest obciążeniem dziedzicznym. Stąd prawdopodobnie jak u wilków, stajecie w takiej sytuacji przed sobą w walce o przywództwo w stadzie. Takie zachowanie nie może być tolerowane i stanowcze a zarazem konsekwentne skarcenie powinno być twoją natychmiastową odpowiedzią. Akita z prawidłowym temperamentem dobrze znosi dyscyplinę - nie bicie, a właśnie dobrze rozumianą dyscyplinę. Porządne potrząśnięcie za skórę na karku jest efektywną formą zdyscyplinowania Akity. Często stanowczy ustny rozkaz będzie również stanowił punkt zwrotny.
Akita powinien być uczony posłuszeństwa przez swojego właściciela, a nie wysyłany do szkoły, jak inne rasy! Dobrze przeprowadzone szkolenie z tego zakresu zagwarantuje ci mocną więź z twoim psem i jego właściwe zachowanie. Pamiętać jednak należy przy tym, że Akity są nadzwyczajnie rozumne i mają tendencję do szybkiego znudzenia się szkoleniem. Uczą się szybko, więc proponowane są krótkie lekcje. To pozwala na to, że pies się nie nudzi.
Są ponadto bardzo uparte i kiedy pies pomyśli, że to strata czasu jeszcze kolejny raz "siad"-"zostań", to po prostu pójdzie sobie! Trening posłuszeństwa wymaga szczególnej cierpliwości! Akita może odpowiedzieć agresją, jeżeli zostanie potraktowany ostro - nie bij i nie kop żadnego psa, bowiem takie zachowanie oznacza, że to ty utraciłeś kontrolę nad sobą i swoim psem.
Akity to psy i w przeciwieństwie do ludzi, nie mają takiej samej pamięci jak człowiek. Nie karć swojego psa godziny po incydencie - pies nie skojarzy tego z dawnym (w jego rozumieniu) zdarzeniem, które zaistniało wcześniej. Jeśli widzisz psotę i przyłapałeś psa na gorącym uczynku, kara powinna być zdecydowana i natychmiastowa, aby była efektywna. Na przykład, jeżeli wróciłeś z pracy i stwierdziłeś, że twój pies pracowicie wykopał w ziemi dziurę, nie powinieneś go karać, ponieważ na pewno nie skojarzy kary z dziurą, wykopaną być może już wcześnie rano.
Nigdy nie przywołuj do siebie Akity w celu ukarania, to spowoduje, że pies będzie się bać twojej obecności i na wszelkie sposoby będzie starał cię ciebie unikać. Rozkaz "do mnie" jest ważny i pewnego dnia te słowa mogą mu uratować życie. Za każdym takim rozkazem, gdy pies przychodzi do ciebie, powinno być to nagrodzone.
Niektóre Akity to gaduły! Mogą chrząkać, jęczeć i mamrotać, zabawiając siebie i ciebie. To "konwersacyjne wysławianie się" to nie warkot i nie powinno być interpretowane jak typowe warczenie, które brzmi całkiem inaczej. "Mówienie" Akity jest oznaką przywiązania i nie powinno cię przestraszyć. Po jakimś czasie życia pod jednym dachem z twoim psem, łatwo będziesz odróżniać różnicę między mówieniem i warkotem.
Większość Akit lubi przenosić rzeczy w pysku, włączając w to przegub twojej ręki! Mogą także chwytać was za przegub, aby zaprowadzić do kredensu z ciasteczkami, albo zaprosić na spacer. To nie działanie agresywne, lecz oznaka przywiązania. Jeżeli te chwyty sprzykrzyły ci się, daj im pracę do wykonania: pozwól psu przynieść gazetę albo pocztę. One uwielbiają robić takie rzeczy.
Akity to psy bardzo rodzinne i nie są szczęśliwe, jeśli trzymane są oddzielnie od rodziny. Nabywają dziwacznych wzorców zachowań, kiedy są trzymane jako psy podwórzowe. Kiedy zostają w zagrodzie bez wzajemnego kontaktu z rodziną, pies uwstecznia się w socjalizacji, zaś nuda będzie powodować zachowania destrukcyjne. Jeśli nie planujesz trzymania psa wewnątrz swego domu, nie powinieneś na poważnie rozważać Akity jako twego domowego ulubieńca.
Akity nie są nadmiernie aktywne i są odpowiednie dla rodziny prowadzącej siedzący tryb życia, ale dla obopólnego dobra (i zdrowia) ważne są regularne treningi i spacery. Psy pozostawione na zewnątrz domu, podczas gdy ty wychodzisz, nie trenują, one oczekują aż do twojego powrotu.
Właściwie odżywiane i zadbane Akity mogą żyć 10 do 12 lat. Dobre pożywienie dla Akity to pokarm oparty na mięsie, z wysokowartościowym białkiem, a szczególnie z rybą. Ethoxyquina, konserwant znajdowany w niektórych psich karmach, prowadziła do nowotworów i powinna być unikana. Akita wywodzi się z Japonii, gdzie ryż, ryby i morskie rośliny sa dla nich podstawowym pożywieniem. Powinno się podawać dwa posiłki dziennie. Sucha karma powinna być wcześniej namoczona, z uwagi na możliwość skrętu żołądka. Zbytnia otyłość jest niebezpieczna z wielu przyczyn zdrowotnych, a u Akit nadwyżka wagi jest przede wszystkim powodem skłonności do problemów ze stawami, które mogą wymagać później leczenia chirurgicznego.
Niedoczynność tarczycy dotyczy około 70% rasy, jednak jest to łatwo leczone poprzez terapię wymiany hormonu. Proste badanie krwi, włączając w to T3 i T4 poziomu tarczycy określi stan zagrożenia. Symptomy wskazujące na problemy ze skórą i okrywą włosową, to między innymi nagłe napady agresji, swędzenie, ospałość, piżmowy zapach. Zanim potraktujesz stan skóry jako alergię, niech twój weterynarz sprawdzi, czy nie ma tu do czynienia ze świerzbem, sebaceous adenitis (łojowe zapalenie węzłów chłonnych) lub chorobą dotyczącą niedoczynności tarczycy.
Wg Barbara Bouyet, "Akita: Treasure of Japan", MIP Publishing, Montecito, Calif., 1992.
(Tłumaczenie własne)
Od siebie mogę dodać, że opisane wyżej cechy charakteru akity odnoszą się ogólnie do rasy. Co wcale nie oznacza, że wszystkie psy są jednakowe pod tym względem. Jedne są bardziej pojętne, inne znowu mniej agresywne w stosunku do innych psów, jeszcze inne można śmiało puszczać luzem, bez obawy, że nie wrócą. Zależy to przede wszystkim od indywidualnych cech osobniczych, a także cech genetycznych, przekazanych przez przodków.
Na dowód tego, jak akita może zachowywać się w stosunku do małych dzieci, zamieszczam zdjęcie "Bushi i Szymek".
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|||
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|